Şiir yolcusu şuurunu kaybetmesin
Ne kolundaki saat
Ne ayağındaki kundura
Ne de gömleğinin cebindeki dağ
Seni incitsin

Olmuyor, ne ettimse olduramıyorum. Bir söze başlamanın zorluğu malumdur. Ancak zihin, bedenle aynı zeminde değilse, bir söze başlamanın ağırlığı altında eziliyormuş gibi hissederiz. Zihinde saçaklı halde bulunan kelimeler dilimizin eleğinden süzülerek kıvama gelir. Zihin başka yerdeyse, bedenin maruz kaldıklarının izahatını yapamaz insan. Laf hokkabazlığında marifetli olunsa da, böylesi durumlarda bu marifet fayda sağlamıyor. Ne olursa olsun niyetimiz hayırdan çok faydaya temayül ediyorsa yakamızdan tutulup sarsılmalı değil miyiz. Bunu açıkça itiraf etmemin bir hayrı var diye mi söylüyorum bunları. Faydacı değilsek de inkar etmiyoruz. Faydanın hayırlı olanına aşiyanız. Söze başlarken sancımız bu yüzden.

Konuşmaya koşullanmış biri değilim. Hiçbir zaman konuşmaya konuşlanmadım da. Fakat konuşmadan da olmuyor. Konuşacaksak bir hikmeti olmalı, susacaksak bir sebebi var.

Daha önce kucağında uyuduğum ve başka bir zamanda uyandığım o mahut vadiyi uzaktan seyre koyulurken bu sefer neler hissettiğimin bilincinde değilim.Ne uyanık haldeyim ne de uyku halindeyim. Zihnim hala başka yerlerde. Nerede bilmiyorum. Neyin derdinde bilmiyorum. Bense zihnimin nerelerde olduğunun derdindeyim. Ara ara kendime geldiğimde sahnenin değiştiğini farkediyorum. Vadinin karanlık, daha doğru bir ifadeyle silüetiyle yüzleşiyorum bu sefer. Her defasında başka bir yüzüyle tanış oluyorum. Her defasında yeni bir vechesiyle yüzleşiyorum. İlk karşılaşmada yüzeysel hatlarıyla tanış olur insan. Daha sonra karşılaştığıyla arasındaki şeyleşmeyi ortadan kaldırır. Varsa ve mümkünse bir bağ kurmanın yolunu bulur. Ondan sonra her karşılaşmada daha önce görmediği ayrıntıları görür. Her ayrıntıda şükürlenir, bağını kuvvetlendirir. Bu sefer vadinin kucağına inemiyoruz vaktimiz dar, yolumuz var. Vadinin tepesinden yeni bir ayrıntısına vakıf oluyorum. Güneşi ardına alıp en safiyane halini takdim ediyor bize. Silüetin böyle güzel hasletleri vardır. Kendini etrafındaki tüm kalabalıklardan soyutlayarak ne olduğunu ve ne olmadığını en ince hatlarıyla arzı endam eder. Etrafımızdaki kalabalıkların ortalamasıyız evet ama bu yine de en saf halimizin tanımı da değil. Kendimizi bu anlamda tam anlamıyla tanıtmaya da muktedir değiliz. Bu bir eksiklik değildir. İnsanın mahremi buna müsade etmez. İnsan istese de kulak asmaz. Zihnim başka yerlerde ve ben yine de ayaklarımın zeminlendiği bu yolculuğumun güzergahına zorluyorum zihnimi. Zihnim kulak asmıyor.

Söze başlayamamanın bahanesiyle söze başlayarak bir tutam tenakuz ve bolca soru işaretiyle yoluma devam ediyorum. Zira tenakuz olmadan ilerleyemez insan, soruları olmadan duraksayamaz. Bunu bile isteye yaptığımı söyleyemem ancak böyle olmasından da rahatsız değilim. Yine de olmuyor, olduramıyorum. Zihnimi bir türlü bedenimle bir zeminleyemiyorum. Olmuyorsa oluruna bırak, hayır eyleyen bir hak vardır muhakkak.

Aklın başka yerdeyse gözler ele verir insanı, parmakların ele verir. Söze gelemeyişler ele verir. Dikkat kesilen kaldı mı? Ne kadarız, ne kadar kaldık. Gözlerin derinliklerinden elimize düşenlerin bir okumasını yapan, parmakların haritasından yitiklerin peşine düşen kaç kişiyiz? Zihnin bedenle durduk yere ayrı düşmesinden bir hikmet çıkarılamaz mı? Gözler ve parmaklar durduk yere insanı ele vermesi, ele verilene bir sorumluluk yüklemez mi? Dile gelmediğimiz yerde ele geliyoruz daha ne olsun. Dile gelemediğimiz yerde ele de gelemiyorsak, yalnızlığa terkedilmişiz demektir. Bizler yalnızlığa terkedilmiş kalabalıklarız. Fıtrata mugayırlığın farkına erenlerimiz boşuna yola revan olmuyorlar. Boşuna değil kendimizi dağların keskin yüzüne vuruşumuz. Demir gibi, demirden kazık gibi, demirkazık gibi boşuna değil yer ile gökyüzü arasında bir sabite arayışımız.

Ne olursa olsun bir dehrin yatağında yol alıyoruz. Dile gelsek de gelemesek de, ele versek de kendimizi veremesek de devam ediyoruz yolumuza. Zihnimiz bazen bedenimizden ayrı seyretse de etmese de tüm bu yolculuklar boyunca yaşadığımız türlü hissiyatların türlü hallerin ortalamasıyız. İnançlarımızın hülasasını taşıyoruz heybemizde. Kırık bir dal görüyoruz merhamete gelip yarasını sarıyoruz. Farkında olmadan bir karıncanın yuvasını bozuyoruz. Elimize verilenlerin yekünüyüz. Elimizden yitip gidenlerin ahıyız. Okuyamadıklarımızın günahıyız. Göremediklerimizin kahrıyız. Hesabımızın kıtabında silinmez imzalıyız.

Yazı ve Fotoğraflar: M. Akif Coşkun
Kendimizi Aramaklar Yolculuğu-47