Şükrü Hüseyinoğlu

Sekülerizmin (Türkçesi; Allahsızlığın, Allah yokmuş gibi düşünüp yaşamanın) nasıl bir vicdansızlığa tekabül ettiğini, insanlığı nasıl bir ahlaksızlığa mahkûm ettiğini son “Dünya Kupası” organizasyonuyla bir kez daha görmüş olduk.

Üç yıla yakın bir süredir Gazze’de insanlık tarihinin gördüğü en vahşi soykırımlardan biri gerçekleştirilmekte iken,

Yanı sıra organizasyona ev sahipliği yapan ülkelerin hemen yanı başında, Venezuela’da bir ay önce yaşanan iki büyük depremde resmi rakamlara göre şu ana kadar ölü sayısı 5 bini aşmış ve enkaz altında da halen en az 50 bin kişinin bulunduğu BM rakamlarıyla ifade edilirken,

İnsanlık bir ay boyunca bir futbol topuna kilitlendi, gerek stadyumlarda gerekse ekran başında “futbol coşkusu” yaşadı.

2019 yılında Türkiye’ye gelen mevcut FIFA başkanı (Futbolizm dininin başkardinali) Infatino, CNN Türk kanalına verdiği demeçte şunu söylemişti hani:

“Türkiye’de futbol sadece bir numaralı spor değil. Bir numaralı din aynı zamanda. Öyle bile diyebliriz. İnsanlar çok seviyor futbolu. 80 milyon insan var ve 80 milyonu da futbol tutkunu. Herkes futbolu biliyor, herkes futbol hakkında konuşuyor, herkes futbolla yakından ilgili.”

Bu demeçteki tek eksik taraf, profesyonel futbolun sadece Türkiye’de değil maalesef genelde dünya yüzeyinde bir numaralı din haline geldiği gerçeğidir.

Evet, sekülerizm, insanları Allahsızlığa mahkûm edince boşluğu bir şekilde doldurması gerekiyordu. Futbolizm, din boşluğunu dolduran en etkili ve yaygın seküler dinlerden biri oldu.

Ve bu dinin nasıl bir vicdansızlığı, ahlaksızlığı temsil ettiğini, bu dinin son “hac organizasyonu” mesabesindeki dünya kupası sürecinde bir kez daha görmüş olduk.

Futbol bir spor olarak evet güzel bir spor, lakin futbolizm (profesyonel futbol), FIFA başkanının da ifade ettiği gibi evet bir din, hem de bugünün en yaygın ve etkili bir numaralı dini.

Kalbinde hem İslam’a hem de futbolizme yer verenler şunu bilmelidir ki, bir kalpte iki din bir arada olmaz.