Aysu Arslantürk

İnsanın içinde koca bir roman tutabileceği,
Bir kafası olması ne kadar da iyi.
Başka şeyler de yazacaktım ama sıkışıyor, yeri dar.
Romanın kapladığı alan büyük, şimdilik yavru bir fil kadar.
Bırakmıyor ki en azından bir şiir yazsam okura,
Şu romana gömüldük ama sizi unutmadık babında.
Kısacık bir yazı yazsam peki ciddi dergiye,
Yüklen desem buzkıran götür bunu ileriye.
Yok, yerleşti küçük fil, başka şey yazdırmıyor,
Ne kısa yazı ne şiir, hiçbirine yer kalmıyor.

Sevdiriyor da kendini, dolaşıyor etrafımda,
Başım üstüne, helâl-i hoş, bakma sen söylendiğime.
Hem henüz yavru yazık, iki yüz kilo anca çeker,
Sanıyorum bu bir süre peşimde dağ tepe gezer.
Daha bilgeliğine ulaşacak da benle vedalaşacak,
Hayli de işi var bakalım kim önce yaşlanacak.

Bu hâle gelene kadar beni yağmurlar altında gezdirdi.
Yediğimden de çalıyor ve uyutmadı da geceleri.
Biraz yüzsem dedim, peşimden benle havuza,
Dostlarımla oturayım, yok, yatıveriyor ortamıza.

Zamanımdan yiyor ama kuvvetleniyor yedikçe,
Serpiliyor adım adım, sabır, ha gayret dedikçe.
Bu gidişle umuyorum, koca bir fil olacak,
Bilemiyorum, belki de yedi sekiz tonu bulacak.
Güçlü bacaklarıyla okurlara varacak,
Güvenli gözler ve hisli kirpiklerle bakacak.

Dinleniyor komşular, tüm pencereler karanlık,
Eğer vakti gelirse, bu ofisinkiler de kapanır.
Belki emeğimin karşılığı önüme serilen dolu yıldızla,
Son kez seyrederiz fille ağır ağır ıssızda.
Ayrılmadan kuyruğunun püskülünden tutarım,
Şöyle bir geri çekilip heybetine bakarım.
Eğilip eğrilik gösterir tek kulağının ucunda,
Derim, o kadar olacak, insan eseri neticede.
Hadi Allah’a emanet, yolun açık olsun umarım.
Nerede o günler, şu saat oldu, tepişiyor başımda.

AYSU ARSLANTÜRK