Middle East Eye’de Tom Blackburn imzası ile yayımlanan yazı şöyle:

***

İngiltere İşçi Partisi, Yeşiller Partisi’nin geçen ayki konferansında kabul edilen “Siyonizm ırkçılıktır” önergesi nedeniyle Yeşiller Partisi ile  yerel iş birliği anlaşmalarını feshetme niyetini açıkladı.

Stafford ve Warwick belediyeleri de dahil olmak üzere, Yeşiller Partisi ile yapılan on bir güç paylaşımı anlaşmasının feshedilmesi bekleniyor; bu belediyelerde yerel Yeşiller partileri, İşçi Partisi’nin talep ettiği gibi anlaşmadan vazgeçmeyi reddetti.

Yerel yönetimlerin çoğunluğunu kaybetmesiyle yüz binlerce insan etkilenebilir; İşçi Partisi liderliğinin diktası, yerel yönetim gruplarını ya alternatif koalisyon ortakları bulmaya ya da azınlık hükümeti olarak yönetmeye zorluyor.

Birçok yerel koalisyon anlaşması çoktan sona erdi ve Derbyshire, Havant ve Lewes gibi yerlerde belediyeler çoğunluk olmadan yönetiliyor. Yarım milyondan fazla insanı yöneten Sheffield’deki İşçi Partisi-Yeşiller ortak yönetimi, iki grubun 4 Kasım’da son dakika anlaşmasına varmasının ardından görevde kalmayı başardı.

Görünüşe göre İşçi Partisi, İsrail konusunda ideolojik uyumun, bölge sakinlerinin ihtiyaçlarından daha önemli olduğuna karar vermiş.

Bu hamlenin küstahlığı dikkat çekici.

İşçi Partisi, Gazze’de soykırım uygularken İsrail’i hem askeri hem de siyasi olarak sonuna kadar destekledi ve ancak artan iç ve dış baskıdan sonra çekincelerini dile getirdi. Şimdi ise, sanki ahlaki üstünlüğe sahipmiş gibi, Yeşiller Partisi’ne ahlak ve siyasi hijyen standartları hakkında ders verme hakkına sahipmiş gibi davranıyor.

Bu durum, Başbakan Andy Burnham’ın Filistin konusunda selefi Keir Starmer’dan net bir şekilde ayrılma çabaları göz önüne alındığında, kişisel olarak da ters tepebilir; örneğin, İşçi Partisi’nin Gazze’deki tutumu için özür dilemesi ve işgal altındaki Batı Şeria’daki yasadışı yerleşimlere sınırlı (ve İngiliz diplomatların kendi ifadelerine göre “sembolik” ) yaptırımlar uygulaması gibi.

Siyonizm önergesi nedeniyle Yeşiller ile yerel koalisyon düzenlemelerinin bozulması kararı, özenle ayarlanmış bu konumlandırmanın büyük bir bölümünü bir anda alt üst etti.

Net ayırma çizgisi

Burnham döneminde söylemsel farklılıklar ne olursa olsun, temel sınır aynı kalıyor: İsrail hükümet politikasına yönelik eleştiri bir noktaya kadar kabul edilebilir, ancak bu politikanın temelini oluşturan etno-dini üstünlükçülük ideolojisine -Siyonizme- meydan okumak kabul edilemez.

Yeşiller Partisi’nin önergesinin yaptığı şeylerden biri de net bir ayrım çizgisi çizmek oldu. Bir yanda, bazı iç anlaşmazlıklara rağmen açıkça Siyonizm karşıtı ve soykırım karşıtı bir pozisyon benimsemiş olan Yeşiller; diğer yanda ise İsrail’e o kadar bağlı olan İşçi Partisi var ki, önergeyi reddetmeyi reddeden Yeşiller gruplarıyla yerel koalisyonlarda kalarak kendini lekelemektense (akla bile gelmesin!), kendi belediye meclislerini batırmaya hazır.

Bu durum, Filistin ulusal kurtuluşunu destekleyenlerin bu konuya “takıntılı” oldukları yönündeki yaygın suçlamayla karşılaştırıldığında özellikle dikkat çekicidir.

Aslında, tam tersine, Siyonizme bağlılığı siyasi saflığın bir ölçütü haline getirmeyi seçen, hatta temsil ettiğini iddia ettiği halkın çıkarlarının önüne koyan ve böylece açıkça Siyonizm karşıtı bir koalisyon ortağına müsamaha göstermek yerine yerel hizmetleri tehlikeye atan parti İşçi Partisi’dir.

İşçi Partisi’nin Siyonizmi savunmak için gösterdiği enerji ile içerideki artan aşırı sağcı kışkırtmalara karşı sergilediği uyuşuk tepki arasında göze çarpan bir tezat var. Son aylarda, milliyetçi grup Patriot Platform, Dover limanını abluka altına aldı; Manş Denizi’nde göçmenleri kurtaran yardım gönüllüleri faşistler tarafından hedef alındı; ve Burnham’ın eski çalışma alanı olan Büyük Manchester’da, çok katlı binalar ve hatta sıradan aile evleri bile saldırıya uğradı.

İşçi Partisi’nin bu durumlarla mücadele etme konusunda aynı derecede bir gayreti yok.

Yahudi karşıtlığı suçlamaları, siyasi kurumun soldan gelen meydan okumaları yok etmek için basabileceğini düşündüğü sihirli bir düğme haline geldi. Yeşiller Partisi, Zack Polanski gibi Yahudi bir lideri olan tek İngiliz siyasi partisi olmasına rağmen, şimdi bu muameleye maruz kalıyor.

Yanılsamaları beslemek

Siyonizm karşıtlığında özünde Yahudi karşıtı bir şey yoktur ve Siyonizm karşıtları genellikle Siyonizm ile Yahudi halkı arasında ayrım yapmaya çalışırlar; aksine, bu ayrımı ortadan kaldırmak için her zaman hevesli olanlar bizzat Siyonistlerin kendileridir.

Siyonizm, siyasi tartışma ve eleştirinin dışında tutulamaz. Savunucuları, teorik olarak Siyonizmin zararsız çeşitleri olduğunu ve tek tip bir ırkçı olarak değerlendirilemeyeceğini iddia edebilirler. Ancak gerçek dünyadaki tarihsel kayıtlar -sekiz on yılı aşkın süredir yaşanan büyük ölçekli etnik temizlik ve toplu katliamlar- asıl önemli olandır.

Siyonizm, başlangıcından beri, Filistinlilerin Siyonist sömürgeleştirmenin başlamasından önce binlerce yıldır o topraklarda yaşamış olmalarına karşılık, bir etno-dini grubu, yani İsrailli Yahudileri, ayrıcalıklı kılan bir yerleşimci-sömürge projesi olmuştur.

İşçi Partisi’nin hâlâ bağlı kaldığı liberal Siyonizm, eşsiz derecede zararlı bir rol oynamıştır. Siyonist projenin bir şekilde reforme edilebileceği ve insancıllaştırılabileceği yanılsamasını sürdürmeye yardımcı olmuş, ancak bunu gerçekte başaramamıştır.

Bu tür yanılsamaları besleyerek zaman kazandı ve İsrail devleti bu zamanı daha fazla toprak ele geçirmek, daha fazla yerleşim yeri inşa etmek, daha fazla Filistinliyi yerinden etmek ve öldürmek için kullandı; bu durum Gazze soykırımıyla sonuçlandı. Saldırganlığı ve açgözlülüğü işgal altındaki güney Lübnan ve Suriye’ye de uzanıyor.

Yeşiller hem ahlaki hem de siyasi olarak haklıdır ve -medya tarafından desteklenen bazı parti ileri gelenlerinin talepleriyle birlikte- karalama kampanyalarına boyun eğme ve Siyonizm önergesinden geri adım atma cazibesine direnmelidir.

İşçi Partisi, Siyonizmi savunma adına ciddi bir yanlış hesaplama ve siyasi bir öz-sabote etme eylemi gerçekleştirmiş olabilir. Filistin hakkında çok az şey bilen birçok seçmen bile, İşçi Partisi’nin dış politika anlaşmazlığı yüzünden yerel konseylerini neden istikrarsızlaştırdığını sorgulayacaktır.

Asıl can sıkıcı olan, Burnham’ın ikiyüzlülüğü ve fırsatçılığıdır; iktidara Starmerizm’den kopuş sözü vererek gelmiş, ancak Starmer gibi Siyonizmi desteklemeyi adeta kırmızı çizgi haline getirmiştir. Dikkatlice hazırlanmış özür ve yaptırımlarının gerçek yüzü şimdi ortaya çıkmıştır: bunlar gerçek bir rota değişikliği değil, halkla ilişkiler çalışmalarıdır.

İşçi Partisi tercihini yaptı. Seçmenlerin bunu anlamasını sağlamak Yeşiller Partisi’nin görevi.